Η αντιμετώπιση των ψυχικά ασθενών απασχόλησε και απασχολεί κάθε οργανωμένη κοινωνία σαν πρόβλημα οξύ, διαρκές και δυσεπίλυτο, αφού οι ψυχικές διαταραχές και τα ψυχικά νοσήματα είναι αρκετά συχνά, απαιτούν μακρόχρονη θεραπεία και φροντίδα και τέλος, προξενούν μεγάλο πόνο και θλίψη αλλά και οικονομική αιμορραγία στις οικογένειες των ασθενών.

Επιπλέον, όπως έχει σήμερα το σύστημα ψυχιατρικής περίθαλψης στην Ελλάδα, απαιτούνται, από την πλευρά του κράτους, υψηλές δαπάνες για την αντιμετώπιση των αναγκών των ασθενών ενώ η ωφελιμότητα που προκύπτει γι' αυτούς δεν φαίνεται να είναι σημαντική.

Το σύστημα ψυχιατρικής περίθαλψης, (δημόσιο και ιδιωτικό) που λειτουργούσε στην Ελλάδα μέχρι το 1985, είχε δημιουργηθεί άναρχα, αυθαίρετα και χωρίς μακρόπνοο κεντρικό προγραμματισμό. Οι ιδιαιτερότητες των ψυχικών νοσημάτων, οι λανθασμένες στάσεις απέναντι στους ψυχικά ασθενείς, τόσο από την πλευρά των επαγγελματιών της ψυχικής υγείας όσο και από εκείνη της κοινότητας, η οργανωτική αδυναμία του Ελληνικού Κράτους, δημιούργησαν ένα αποτυχημένο σύστημα ψυχιατρικής περίθαλψης που δεν ανταποκρινόταν στις πραγματικές ανάγκες των ψυχικά ασθενών.


Ειδικότερα, η ψυχιατρική περίθαλψη χαρακτηριζόταν από την:

1. Έλλειψη ψυχιατρικών κλινικών στα Γενικά Νοσοκομεία καθώς και Κέντρων Ψυχικής Υγείας στην κοινότητα.

2. Έλλειψη ενδιάμεσων δομών και αδυναμία κοινωνικής επανένταξης και επαγγελματικής αποκατάστασης των χρόνιων ασθενών.

3. Έλλειψη εκπαιδευμένου στην ψυχιατρική νοσηλευτικού προσωπικού και κατάλληλου διοικητικού δυναμικού στις. Δημόσιες ψυχιατρικές υπηρεσίες ή στις ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές.

Η κακή μορφή ψυχιατρικής περίθαλψης (δημόσια και ιδιωτική ) έγινε δυστυχώς ανεκτή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όμως εδώ και λίγα χρόνια άρχισε να συντελείται στην Ελλάδα ένας μετασχηματισμός , στον τρόπο αντιμετώπισης των ψυχικά ασθενών, τόσο από μέρους των επαγγελματιών ψυχικής υγείας όσο και από μέρους της Πολιτείας, καθώς μια σειρά εμπειριών γονιμοποίησε μια κοινή συνείδηση για αλλαγή.

Για την υλοποίηση της απόιδρυματοποιησης αλλά και γενικότερα για την επιχειρούμενη ψυχιατρική μεταρρύθμιση, ευεργετικό ρόλο είχε ο κανονισμός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Είχε ως αρχικό στόχο " την εξασφάλιση οικονομική ενίσχυσης στην Ελληνική Δημοκρατία, για την ανέγερση, την διαρρύθμιση και τον εξοπλισμό κέντρων επαγγελματικές κατάρτισης και κέντρων αποκατάστασης ατόμων που πάσχουν από ψυχικές και διανοητικές ασθένειες και αναπηρίες, με σκοπό την επαγγελματική τους αποκατάσταση".

Στους στρατηγικούς στόχους, που συγκρότησε η Commission, ενσωματώθηκα μετέπειτα οι συστάσεις μιας διεθνούς επιτροπής εμπειρογνωμόνων. Έτσι, ο τροποποιημένος πλέον κανονισμός περιελάμβανε και τις ακόλουθες συμβατικές υποχρεώσεις για την Ελλάδα:

1. τη βαθμιαία αντικατάσταση του υπάρχοντος συστήματος ψυχιατρικής περίθαλψης από ένα αποκεντρωμένο κοινοτικό δίκτυο προληπτικών και θεραπευτικών ψυχιατρικών υπηρεσιών και δομών.

2. την αποϊδρυματοποίηση των χρόνιων ασθενών των ψυχιατρικών νοσοκομείο και την κοινωνική τους επανένταξη και επαγγελματική τους αποκατάστασης.

3. την αναβάθμιση των συνθηκών διαβίωσης στα παραδοσιακά ψυχιατρεία.

4. την κατάρτιση ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού σε νέες μεθόδους και πρότυπα περίθαλψης.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια της προσπάθειας για ψυχιατρική μεταρρύθμιση που συντελείται τα τελευταία χρόνια με την ονομασία "Ψυχαργώς", κινείται και η εταιρεία "Πανάκεια" μέσα από τη δημιουργία.